Pierwszego dnia po…

Informacja pobrana z chcejezusa – Pierwszego dnia po…

Pierwszego dnia po szabacie,
wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i
zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra
i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z
grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i
szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra
i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna,
jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim.
Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na
Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym
miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy
do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które
mówi, że On ma powstać z martwych.
(J 20,1-9)

Maria czekała zniecierpliwiona, kiedy minie szabat, gdy będzie mogła udać się do grobu Pana. W tym dniu nie było można wykonywać żadnej pracy. Człowiek był związany prawem. Niewiasta nie spała pewnie tej nocy, czekając tylko na pierwsze promienie słońca. Choć było jeszcze ciemno, pobiegła w okolice, gdzie złożono ciało Jezusa. Gdy Maria staje przed uczniami, wyraża zaniepokojenie nie tylko w swoim imieniu- nie wiemy gdzie go położono. Ona wzbudziła w apostołach ciekawość, sprawiła, że wyszli z mrocznej izby, gdzie się ukrywali z obawy przed Żydami. I oni zobaczyli blask poranka. Do grobu udaje się wyjątkowa delegacja. Biegną razem Piotr i Jan. Ten pierwszy rozstał się ze swoim mistrzem jako zdrajca, trzy razy zaparł się Jezusa. Jan był z Jezusem do końca, widział miejsce, gdzie go złożono. Jan dobiega na miejsce pierwszy i cierpliwie oczekuje na starszego współbrata.

Do wnętrza skalnego grobowca
wchodzi najpierw sam Piotr. Co zobaczył? Z opisu miejsca wynika, że ciało
Jezusa zniknęło w nie dających się wytłumaczyć okolicznościach. Płótna
pogrzebowe były nienaruszone choć ciała w nich już nie było. Bóstwo zjednoczone
z ludzką naturą przenika przez granice ludzkich ograniczeń. Ani opaski jakie
utrzymywały pogrzebowy całun ani skalny grób a nawet śmierć nie są dla Boga
przeszkodą by być z nami.

Piotr nie miał wątpliwości. Tutaj śmierć przestała być śmiercią. Grób przestał nią pachnieć, a staje się cudownym sanktuarium życia. Staje się źródłem nadziei, że to, co najpiękniejsze, jest jeszcze przed nami. Tu zaczyna się nie tylko wiara Piotra. Wiara w żyjącego Pana. Nie da się uwierzyć w śmierć. Nie da się uznać jej panowania nad tymi których Bóg odkupił. Każdy z nas może dziś wejść w to samo miejsce. Zobacz i Ty! Uwierz jak Piotr i Jan.

Jezus żyje. Tego dowiedział się w
niedzielny poranek Piotr i Jan, który dołączył do niego jako świadek.   

Bóg przeniknął przez każdą
słabość naszego ciała, przez nasz grzech. Pokonał nasze zwątpienie i mrok
cierpienia. Życie się tylko zmienia… nie ma końca.

Dziś wypełniła się dawna
zapowiedź proroka Ezechiela, pełna nadziei na życie z Bogiem:

Tak mówi Pan Bóg: Oto otwieram
wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela,  i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasze
groby otworzę i z grobów was wydobędę, ludu mój.  Udzielę wam mego ducha po to, byście
ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem
i wykonam
. (Ez 37,12-14)

Wykonało się.

Alleluja!

ks. Adam Kiermut


Podziel się na:
  • Digg
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • co-robie
  • Dodaj do ulubionych
  • Drukuj
  • email
  • Gadu-Gadu Live
  • Grono.net
  • Twitter
  • Ulubione
  • Wykop
  • Śledzik